“Qara tut ağacı” başlığı altında təqdim olunan bu kitabı hekayələr və esselər kimi iki fəslə bölmək mümkündür. Lakin Şəmil Sadiq bu məsələyə çox da isti baxmır. Müəllif olaraq bu başlıqların, bu sərhədlərin itməsinə, kəskin konturların yoxa çıxmasına tərəfdardır.
Oxucuların qarşısına esse ilə hekayənin, faktla fiksiyanın bir-birinə qarışdığı, ədəbiyyatla həyatın iç-içə keçdiyi bir toplu ilə çıxmaq istəyən Şəmil Sadiq məqsədinə nail olubmu? Bu sualı kitabı oxuyandan sonra cavablandıra biləcəksiniz.